رابطه افشاگری مفاسد با رضایتمندی مردم!؟

رابطه افشاگری مفاسد با رضایتمندی مردم!؟

احمدرضا هدایتی، 21 تیر 95

این روزها اخبار دریافت حقوقهای نجومی و سایر مفاسد و معضلات اقتصادی در صفحات بیشتر نشریات و سایتهای خبری جاخوش کرده و بهنظر میرسد قصد دارد تا مدتی نامعلوم، میهمان محافل عمومی باشد، اما آیا پرداختن بیش از حد به این موضوعات در رسانهها، با منافع کشور و مصالح جامعه سازگاری دارد؟

بدیهی است یکی از خواستههای اصلی افکار عمومی جامعه توجه مسئولین محترم به اهمیت و ضرورت مبارزه با فسادساختار یافته در سیستم اداری و ایضاً اجتماعی کشور است، اما طبیعی است که این مبارزه نباید و نمیتواند فقط به افشای مفاسد و تخلفات خلاصه شود، بلکه مردم فهیم و صبور ایران اسلامی همزمان و بلکه بیش از افشای تخلفات اقتصادی و اداری انتظار دارند برای رفع زمینههای بروز اینگونه مشکلات تدبیری اندیشیده شود و در عین حال با مرتکبین این تخلفات با قاطعیت و در اسرع وقت برخورد شود.

اما در عینحال باید توجه داشت، تا زمانی که با نگاه تکبعدی و بدون توجه به سایر جنبههای کار از جمله؛ نیاز به ریشهیابی و کشف مجاری تخلف، اهمیت آموزش و فرهنگسازی، ضرورت به روز رسانی و رفع خلاءهای قانونی، اولویت و اهمیت پیشگیری و نظارت و کنترل، ضرورت برخورد قاطعانه و مجازات متخلفین و امثال آن به موضوع پرداخته شود، نه تنها افشاگریها،رضایتمندی افکار عمومی جامعه را در پی نخواهد داشت، بلکه ممکن است، با عوارض و پیامدهای جانبی ناخوشایندی مانند آنچه مورد اشاره قرار خواهد گرفت، مواجه شود.

۱- پرداختن بیش از حد به مفاسد در رسانههای داخلی، میتواند به سیاهنمایی و سوءاستفاده رسانههای بیگانه در جهت بزرگنمایی بیش از حد موضوع و ارائه تحلیلهای غیرواقعی ازشرایط کشور و ناکارآمد جلوه دادن نظام منجر شود.

۲- این افشاگریها همچنین میتواند، به بهانهای مناسب برای سوءاستفاده افراد فرصتطلبی تبدیل شود که مترصد آن هستند تا از هر حربهای برای ضربه زدن به اسلام عزیز و یا چپاول بیتالمال بهره برده و به اصطلاح از آب گلآلود ماهی بگیرند.

۳- بزرگنمایی بیش از حد موضوع از سوی رسانهها میتواند ناامیدی و سلب اعتماد افراد ناآگاه یا سادهلوح و بهخصوص افراد سست اراده و متزلزل در داخل و حتی یأس و نومیدی دوستداران انقلاب در خارج از کشور را به همراه داشته باشد.

۴- اقدام عجولانه، مقطعی و سطحی و نیز قربانی شدن افشاگران مفاسد به بهانه مقابله با متخلفین و مسدود شدن مسیر افشاگری و فرصت نهی از منکر، از دیگر عوارض احتمالی افراط و تفریط در کار است.

لذا نه تنها نحوه اطلاعرسانی در این خصوص مستلزم بازنگری است، بلکه اقدام عملی در این زمینه نیز باید سریع، جامع، فراگیر و بهگونهای انجام شود که ضمن توجه به همه جوانب کار، به الگویی اعتمادساز و قابل قبول برای سایر موضوعات و درس عبرتی برای دیگران تبدیل شود.
*کارشناس ارشد مدیریت